21. YÜZYIL ROMANINI GÖREMEYENLER

   Eğer Nobel almış bir Türk romancısıysan tabi ki sorarlar: Sayın Pamuk siz kimi okursunuz, günümüz romanını nasıl görüyorsunuz? Haklı bir soru, Orhan Pamuk’a sormayıp kime soracaksın? Pamuk da cevap veriyor: Günümüz romanını takip ettiğim söylenemez, ama benim okuduklarım Tanpınar, Oğuz Atay, Yusuf Atılgan vs. vs. vs. Hocam bunları biliyoruz. Yüz bin röportajından biliyoruz, yazdığın üsluptan, postmodern olmaya çalışan yanından biliyoruz. Saygı da duyuyoruz. Fakat buna birkaç itirazımız var.

   Hadi 19. yüzyılın başından alalım, fazla gerilere gitmeye gerek yok. Romancıların en makus kaderi çağında anlaşılamamış olmaları ya da fenomen haline gelememiş olmalarıdır. Yani şöhret bulmaları için ölmeleri gerekiyordu. Hatta Orhan Pamuk’un sürekli okudum dediği Oğuz Atay “Ben buradayım ey okur, sen neredesin acaba?” diye yazar yalnızlığını bağrımıza hançer gibi saplanan bu soruyla çarpmadı mı suratımıza. Orhan Kemal’in çileli hayatını, Sabahattin Ali’nin dramını düşünün.  Peyami Safa, Kemal Tahir gibi efsane romancıların dikkat çekmek hatta geçinmek için istemeye istemeye popüler poliseyeler yazma gayretlerini… 

   Bu sebeple yazar dayanışmasına inanan biri olarak çok az yazara nasip olmuş bir popüleriteye sahip Orhan Pamuk’un yaşayan yazarlara da bir al atmasını beklerdim.

   Yapmıyor, belki bilinçli bir tercihtir bu. Belki de bu yüzden 60’ların 70’lerin romancısı olarak kalıyor. Belki de o yüzden Türkiye’nin kitapları en çok satan ama en az okunan yazarı ünvanını korumaya devam ediyor.

   Konu aslında sadece Orhan Pamuk’un yeni romanı ve romancıları görmemesi değil. Bu aynı zamanda bürokratik bir sorun. Yani yaşayan yazarlar okul kitaplarına girmiyor. (haksızlık olmasın 80’ini devirenler girebiliyor, o da birkaç yıldır. Ferit Edgü, Füruzan, Adalet Ağaoğlu falan…) Gidin kitapçılara okulların mumyalanmış 100 tavsiye eserini alan yok.

   Yeni çağın dilini kullanan mesela Murat Menteş’i, Hakan Günday’ı, Murat Gülsoy’u, Emrah Serbes’i, Alper Canıgüz’ü Nobelli yazarımız Orhan Pamuk tanımayıp tanıtmayınca iş bizim gibi ünvansız ve ödülsüz roman tutkunlarına düşüyor. 

   Bu arada Emrah Serbes'in son romanı DELİDUMAN çok iyiydi. Gezi olayları falan da var romanda ama hiç tahmin ettiğiniz gibi değil. Okuyun isterim...